Media, Religie en Cultuur

Voor mij is Sweet People van de Oekraïense zangers Alyosha de verassing van het Europvisie Songfestival 2010. Alyosha, qua stem en uiterlijk een mooie combinatie tussen onze eigen Hollandse rock bitch Anouk en de gothic rock-band Within Temptation. Alyosha Ze zingt rauw, ze is mooi en ze heeft een boodschap.

Alyosha’s stem heeft een groot bereik: van diepe keelklanken tot hoge uithalen, geen oversteunde Van de Ende-musical-stem, geen r&b-achtig gehijg in de microfoon. Ze zingt rauw, ze is mooi en ze heeft een boodschap.

Voor mij is Sweet People van de Oekraïense zangers Alyosha de verassing van het Europvisie Songfestival 2010. Het was niet zo ploeteren als veel jaren ervoor: weinig grotesk cabaret en Village People-klonen. En God zij dank zong onze eigen Brabantse Sieneke Peeters in het Nederlands, zodat ik me niet voor heel Europa voor schut voelde gaan met rijmelarij als “Ik ben vergeten waar ik dit liedje heb gehoord, in de zomerzon // Ik geloof dat het toen daar met jou op het strand was in Lissabon // Of was het daar toen in Parijs // Achter een coupe vers mokkaijs?”

Anouk meets Within Temptation

Eén optreden sprong er bovengemiddeld uit: Sweet People van Alyosha, qua stem en uiterlijk een mooie combinatie tussen onze eigen Hollandse rock bitch Anouk en de gothic rock-band Within Temptation, overigens ook van eigen bodem. Alyosha’s stem heeft een groot bereik: van diepe keelklanken tot hoge uithalen, geen oversteunde Van de Ende-musical-stem, geen r&b-achtig gehijg in de microfoon. Ze zingt rauw, ze is mooi en ze heeft een boodschap.

Vernietiging

Want ook de tekst van deze inzending is anders van toon. Hier geen liefde (‘Love shines a light’), vrede (‘Ein bisschen Frieden’) of vrolijke volksgejodel, maar een maatschappijbetrokken statement, inclusief enkele filosofische doorkijkjes. Toegegeven: de belangrijkste boodschap is wat sleets geworden: de mens is bezig zijn eigen planeet te verwoesten. “Oh sweet people what have we done? // Tell me what is happening for all that we’ve built // Tumbles and is gone // Oh, sweet people have you no love for mankind? // Must you go on killin, just to pass the time.” De mens vernietigt alles waar zij zo lang aan gebouwd heeft.

Boodschapper

Toch vallen twee dingen direct op. Ten eerste vertolkt Alyosha de rol van boodschapper. Zij waarschuwt de mensen op tijd hun fouten in te zien. In haar performance ziet ze er meer uit als een gevluchte wraakengel uit de Apocalyps, dan op de fijnbesnaarde politici als Al Gore of radicale veganisten. Ze voegt in haar uiterlijk een diepere dimensie toe aan het verhaal. Ze lijkt op een oudtestamentische profeet die de eindtijd aankondigt, als straf voor de zondige mensheid.

Geen bomen knuffelen

Op het eerste gezicht lijkt Aloysha mee te liften op de ecologiegolf van de laatste decennia: dolfijnen aaien, bomen knuffelen, en vooral geen vlees eten, want dan ben je een moordenaar. De mens is met zijn verwoestend gedrag bezig zijn eigen planeet onbewoonbaar te maken. Alyosha zingt echter iets anders. Ze vreest dat “alles wat we opgebouwd hebben // zal omvallen en vergaan.” Alyosha’s ‘sweet people’ maken zich bovendien schuldig aan “moorden om de tijd te doden.” De laatmoderne profeet spreekt over moreel handelen van mens tot mens.

Kijken

Klinkt dat niet een beetje naar de jaren zeventig en tachtig, met de Koude Oorlog, de Berlijnse Muur en ‘Als de bom valt’ van Doe Maar. Misschien wel, maar ik denk het niet. Alyosha zingt: “Oh sweet people what about our children? // In theaters and video games // They watch what we send to ruin // Oh sweet people what senseless game // Have we all been playing? // No one but you to blame?” Je zou hier een pleidooi tegen gewelddadige films en computerspellen in kunnen lezen, maar ik denk dat onze laatmoderne profetes een ander niveau aansnijdt. Zoals de bioscoopbezoeker en gamer rustig naar de bloedigste gevechten kijkt, van de serie Gladiator tot Call of Duty, zonder er veel meer bij te voelen dan louter oppervlakkig vermaak, zo kijkt de moderne mens in het theater van het leven rustig om zich heen naar de brandende puinhopen overal ter wereld. The World is on fire, but no one cares, lijkt ze te willen zeggen. De problemen van de moderne mens, die zijn wereld bedreigen, zijn niet in eerste instantie ecologisch of cultureel van aard, maar moreel.

De uitstraling van de zangers, de inhoud van het lied en de kleur van melodie en begeleiding: het klopt precies. Van mij mag ze het Festival winnen, zeker met zo’n mooie tekst. Alyosha, succes!

Auteur: Frank G. Bosman